mergerentur

Discretiva

mergerentur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergerentur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /mer.geˈren.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·ge·ren·tur — morphologica: merg-erentur

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Sunt omnia, ut dixi, facilia naturae, utique quae a primo facere constituit, ad quae non subito sed ex denuntiato venit. Iam autem a primo die mundi, cum in hunc habitum ex informi unitate discederet, quando  mergerentur  terrena decretum est; et, ne sit quandoque velut in novo opere dura molitio, olim ad hoc maria se exercent. Non vides ut fluctus in litora tamquam exiturus incurrat? —Naturales quaestiones Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• haec nasci prohibet in aliis amaritudo, ut cupresso, in aliis duritia, ut buxo. tradunt et abietem circa germinationes decorticatam qua diximus luna aquis non corrumpi. Alexandri Magni comites prodiderunt in Tylo Rubri maris insula arbores esse, ex quibus naves fierent; quas ducentis annis durantes inventas, etsi  mergerentur , incorruptas. in eadem esse fruticem baculis tantum idoneae crassitudinis, varium tigrium maculis, ponderosum et, cum in spissiora decidat, vitri modo fragilem. —Naturalis historia Plinii