lunaribus

Discretiva

lunaribus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lūnāribus	casus dativus pluralis	adiectivi lūnāris
lūnāribus	casus ablativus pluralis	adiectivi lūnāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /luːˈnaːri.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lū·nā·ri·bus — morphologica: lunar-ibus

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• At in mari, credo, motus non habent similitudines geminas, qui in XXIIII horis  lunaribus  cotidie quater se mutant, ac cum sex horis aestus creverunt, totidem decreverunt, rursus idem, itemque ab his. An hanc analogian ad diem servant, ad mensem non item, alios motus sic item cum habeant aliis inter se convenientes? De quibus in libro quem de Aestuariis feci scripsi. —De lingua Latina Varronis

class.

• Debent autem hae nubes, quae hoc praestant, densae esse, leves, splendidae, planae, naturae solidae. Ob hoc omnia eiusmodi simulacra candida sunt, et similia  lunaribus  circulis, quia ex percussu oblique accepto sole resplendent: nam si infra solem nubes fuerit et propior, ab eo dissipatur; longe autem posita radios non remittet nec imaginem effciet. —Naturales quaestiones Senecae

Vide etiam:  → lunaribus (Vicicitatio)