lunaria

Discretiva

lunaria dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lūnāria	casus nominativus pluralis · genus neutrum	adiectivi lūnāris
lūnāria	casus accusativus pluralis · genus neutrum	adiectivi lūnāris
lūnāria	casus vocativus pluralis · genus neutrum	adiectivi lūnāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /luːˈnaːri.a/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lū·nā·ri·a — morphologica: lunar-ia

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• vix oculos attollit humo nec, ut ante solebat,

iuncta deae lateri nec toto est agmine prima,

sed silet et laesi dat signa rubore pudoris;

et, nisi quod virgo est, poterat sentire Diana

mille notis culpam: nymphae sensisse feruntur.

orbe resurgebant  lunaria  cornua nono,

cum de venatu fraternis languida flammis,

nacta nemus gelidum dea, quo cum murmure labens

ibat et attritas versabat rivus arenas. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Vide etiam:  → lunaria (Vicicitatio)