ligonem

Discretiva

ligonem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ligōnem	casus accusativus singularis	substantivi ligō

Appellatio pronuntiatusque

API: /liˈgoːnem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: li·gō·nem — morphologica: ligon-em

Loci

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• sicci terga suis rara pendentia crate

moris erat quondam festis servare diebus

et natalicium cognatis ponere lardum

accedente nova, si quam dabat hostia, carne.

cognatorum aliquis titulo ter consulis atque

castrorum imperiis et dictatoris honore

functus ad has epulas solito maturius ibat

erectum domito referens a monte  ligonem . —Saturae D. Iuni Iuvenalis