inveniendo

Discretiva

inveniendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
inveniendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	inveniō (invenīre)
inveniendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	inveniō (invenīre)

Forma	Modus flexurae	originis
inveniendō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi inveniendus
inveniendō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi inveniendus
inveniendō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi inveniendus
inveniendō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi inveniendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /inweniˈendoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·ve·ni·en·dō — morphologica: in-veni-end-o

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Crescit profecto apud me certe tractatu ipso admiratio antiquitatis, quantoque maior copia herbarum dicenda restat, tanto magis adorare priscorum in inveniendo curam, in tradendo benignitatem subit. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVI.

• Hic habes considerandi locum quo non modo ab omni oblivionis formidine exemptus fias; verum quoque ad perfectiores effigiandi et inscribendi usus, item in ordinando et methodum methodorum inveniendo, promptior atque securior efficiaris. —Ars memoriae Iordani Bruni