interfuisses

Discretiva

interfuisses dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
interfuissēs	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	intersum (interesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /interfuˈisseːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·ter·fu·is·sēs — morphologica: inter-fu-isses

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• cum responsum expectantibus cunctis terram intuens diu tacitus fleret, rursus consul: ‘si iuvenis regnum accepisses, minus equidem mirarer ignorasse te, quam gravis aut amicus aut inimicus esset populus Romanus; nunc vero, cum et bello patris tui, quod nobiscum gessit, interfuisses, et pacis postea, quam cum summa fide adversus eum coluimus, meminisses, quod fuit consilium, quorum et vim in bello et fidem in pace expertus esses, cum iis tibi bellum esse quam pacem malle?’ —Ab urbe condita Titi Livii