interfuere

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg interfuere dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
interfuēre tertia pluralis perfectum activa indicativus intersum (interesse)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /interfuˈeːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: in·ter·fu·ē·re — morphologica: inter-fu-ere

Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Sammullam quoque CX annis vixisse auctor est Pedianus Asconius. minus miror Stephanionem, qui primus togatus saltare instituit, utrisque saecularibus ludis saltivisse, Divi Augusti et quos Claudius Caesar consulatu suo quarto fecit, quando LXIII non amplius anni interfuere, quamquam et postea diu vixit. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus, cap. 49, [159] — interfuere
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: interfuere.