futuat

Discretiva

futuat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
futuat	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	futuō (futuere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfu.tu.at/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fu·tu·at — morphologica: futu-at

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Omnia femineis quare dilecta catervis

Balnea devitat Lattara? Ne  futuat .

Cur nec Pompeia lentus spatiatur in umbra,

Nec petit Inachidos limina? Ne  futuat .

Cur Lacedaemonio luteum ceromate corpus

Perfundit gelida Virgine? Ne  futuat .

Cum sic feminei generis contagia vitet,

Cur lingit cunnum Lattara? Ne  futuat . —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → futuat (Vicicitatio)