fugit

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg fugit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

fugit[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
fugit tertia singularis praesens activa indicativus fugiō (fugere)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /ˈfugit/(classice)
Syllabificatio phonetica: fu·git — morphologica: fug-it

fūgit[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
fūgit tertia singularis perfectum activa indicativus fugiō (fugere)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /ˈfuːgit/(classice)
Syllabificatio phonetica: fū·git — morphologica: fug-it

Dacoromane[+/-]

fugit[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
fugit
perfectum
participium fugi
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /fuˈʤit/
Syllabificatio phonetica: fu·git — morphologica: fug-it

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Roscio theatralis auctori legis ignoverunt notatasque se discrimine sedis aequo animo tulerunt; te orante proscriptorum liberos honores petere puduit; tuum Catilina fugit ingenium; tu M. Antonium proscripsisti. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber septimus, 31. p. [117] — fugit
  2. Vicicitatio: fugit.