fortibus

Discretiva

fortibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
fortibus	casus dativus pluralis	adiectivi fortis
fortibus	casus ablativus pluralis	adiectivi fortis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfor.ti.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: for·ti·bus — morphologica: fort-ibus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Phaedrus ca. -10…+60

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Unde igitur ordiar? an eadem breviter attingam, quae modo dixi, quo facilius oratio progredi possit longius? Inter omnes igitur hoc constat nec doctos homines solum, sed etiam indoctos, virorum esse fortium et magnanimorum et patientium et humana vincentium toleranter dolorem pati; nec vero quisquam fuit qui eum, qui ita pateretur, non laudandum putaret. Quod ergo et postulatur a fortibus et laudatur, cum fit, id aut extimescere veniens aut non ferre praesens nonne turpe est? —Tusculanae disputationes Ciceronis

class.  (anno 309 u.c.)

• Itaque ad bella ista, seu falsa seu vera sunt, consules, parata vobis plebes est, si conubiis redditis unam hanc civitatem tandem facitis, si coalescere, si iungi miscerique vobis privatis necessitudinibus possunt, si spes, si aditus ad honores viris strenuis et fortibus datur, si in consortio, si in societate rei publicae esse, si, quod aequae libertatis est, in vicem annuis magistratibus parere atque imperitare licet. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Multos lacessere debiles et cedere fortibus.

Odiosa cornix super ovem consederat;

Quam dorso cum tulisset invita et diu:

«Hoc» inquit «si dentato fecisses cani,

Poenas dedisses». Illa contra pessima:

«Despicio inermes, eadem cedo fortibus;

Scio quem lacessam, cui dolosa blandiar;

Ideo senectam mille in annos prorogo». —Fabulae Phaedri

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• horrida vitanda est Hispania, Gallicus axis

Illyricumque latus; parce et messoribus illis

qui saturant urbem circo scenaeque vacantem;

quanta autem inde feres tam dirae praemia culpae,

cum tenuis nuper Marius discinxerit Afros?

curandum in primis ne magna iniuria fiat

fortibus et miseris. tollas licet omne quod usquam est

auri atque argenti, scutum gladiumque relinques. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Talibus aerumnis edomitum novis Fortuna saeva tradidit cruciatibus, scilicet ut, quod aiunt, domi forisque fortibus factis adoriae plenae gloriarer. Equinis armentis namque me congregem pastor egregius mandati dominici serus auscultator aliquando permisit. At ego tandem liber asinus laetus et tripudians graduque molli gestiens equas opportunissimas iam mihi concubinas futuras deligebam. Sed haec etiam spes hilarior in capitale processit exitium. —Metamorphoseon libri XI Apulei