fecisses

Discretiva

fecisses dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
fēcissēs	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	faciō (facere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /feːˈkis.seːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fē·cis·sēs — morphologica: fec-isses

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Phaedrus ca. -10…+60

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• sed ego ex te quaero, quoniam idem tu certe  fecisses , nonne intellegas eo maiorem vim esse naturae, quod ipsi vos, qui omnia ad vestrum commodum et, ut ipsi dicitis, ad voluptatem referatis, tamen ea faciatis, e quibus appareat non voluptatem vos, sed officium sequi, plusque rectam naturam quam rationem pravam valere. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.

• Multos lacessere debiles et cedere fortibus.

Odiosa cornix super ovem consederat;

Quam dorso cum tulisset invita et diu:

«Hoc» inquit «si dentato  fecisses  cani,

Poenas dedisses». Illa contra pessima:

«Despicio inermes, eadem cedo fortibus;

Scio quem lacessam, cui dolosa blandiar;

Ideo senectam mille in annos prorogo». —Fabulae Phaedri

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Inde enim illa nobilis Scauri defensio: «Q. Varius Sucronensis ait Aemilium Scaurum rem publicam populi Romani prodidisse: Aemilius Scaurus negat». Cui simile quiddam fecisse Iphicrates dicitur, qui cum Aristophontem, quo accusante similis criminis reus erat, interrogasset an is accepta pecunia rem publicam proditurus esset isque id negasset, «quod igitur» inquit «tu non  fecisses , ego feci?» —Institutio oratoria Quintiliani