fecisse

Discretiva

fecisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
fēcisse	—	perfectum	activa	infinitivus	faciō (facere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /feːˈkis.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fē·cis·se — morphologica: fec-isse

Loci

M. Porcius Cato -234…-149

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq.

• Ubi ea cognovit, rationem inire oportet operarum, dierum. Si ei opus non apparet, dicit vilicus sedulo se  fecisse , servos non valuisse, tempestates malas fuisse, servos aufugisse, opus publicum effecisse, ubi eas aliasque causas multas dixit, ad rationem operum operarumque vilicum revoca. —De agri cultura M. Porci Catonis

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• utrum tandem censes, Torquate, Imperiosum illum, si nostra verba audiret, tuamne de se orationem libentius auditurum fuisse an meam, cum ego dicerem nihil eum  fecisse  sua causa omniaque rei publicae, tu contra nihil nisi sua? si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum  fecisse  nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Operum vero ingressus, qui manu aut tractationibus ad elegantiam perducuntur, ipsorum sunt, qui proprie una arte ad faciendum sunt instituti. Ergo satis abunde videtur  fecisse , qui ex singulis doctrinis partes et rationes earum mediocriter habet notas, eas quae necessariae sunt ad architecturam, uti, si quid de his rebus et artibus iudicare et probare opus fuerit, ne deficiatur. —De architectura Vitruvii