fatur

Discretiva

fatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
fātur	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	for (fārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fā·tur — morphologica: f-atur

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

Publius Vergilius Maro -70…-19

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• quin etiam morbis in corporis avius errat

saepe animus; dementit enim deliraque fatur,

inter dumque gravi lethargo fertur in altum

aeternumque soporem oculis nutuque cadenti;

unde neque exaudit voces nec noscere voltus

illorum potis est, ad vitam qui revocantes

circum stant lacrimis rorantes ora genasque. —De rerum natura Lucretii

class.  (ca. 29-19 a.C.n.)

• His lacrimis vitam damus et miserescimus ultro.

ipse viro primus manicas atque arta levari

vincla iubet Priamus dictisque ita fatur amicis:

«quisquis es, amissos hinc iam obliviscere Graios

(noster eris) mihique haec edissere vera roganti:

quo molem hanc immanis equi statuere? quis auctor?

quidve petunt? quae religio? aut quae machina belli?» —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• Quae petit, ille refert, sed enim narrare pudori est,

qua tulerit mercede; silet tactusque dolore

coniugis amissae lacrimis ita fatur obortis:

‘hoc me, nate dea, (quis possit credere?) telum

flere facit facietque diu, si vivere nobis

fata diu dederint; hoc me cum coniuge cara

perdidit: hoc utinam caruissem munere semper!’ —Metamorphoses Ovidii Nasonis