facium

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg facium dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
facium casus genitivus pluralis substantivi fax

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈfa.ki.um/(classice)
Syllabificatio phonetica: fa·ci·um — morphologica: fac-ium

Formae aliae[+/-]

Usus[+/-]

Latinitas mediaevalis

saec. VIII.

  • Et quemadmodum nocte caeca procul accensas faces intuens, circumposita quaeque loca eodem lumine perfundi non dubitas, tametsi, tenebris noctis obstantibus, non amplius quam solas facium flammas cernere praevaleas, ita, inquiunt, purissimum illud et proximum coelo inane, diffusis ubique siderum flammis, semper tucidum fit; sed praepeditis aere crassiore nostris obtutibus sidera quidem ipsa luce radiantia apparent, verum reddita ex eis illustratio non apparet. —De ratione temporum Bedae (672-735). Caput VII. De nocte.

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus
23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Pado vero adnexa fabula est evidente causa, hodieque Transpadanorum agrestibus feminis monilium vice sucina gestantibus, maxime decoris gratia, sed et medicinae; creditur quippe tonsillis resistere et facium vitiis, varie genere aquarum iuxta Alpis infestante guttura hominum. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Universitas Turicensis, Liber 37, cap. 11, [44] — facium
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: facium.