faceres

Discretiva

faceres dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
facerēs	secunda singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	faciō (facere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfa.ke.reːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fa·ce·rēs — morphologica: fac-eres

Loci

Phaedrus ca. -10…+60

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 30 p.C.n.)

• Mustela ab homine prensa cum instantem necem

Effugere vellet: «Parce, quaeso» inquit «mihi,

Quae tibi molestis muribus purgo domum».

Respondit ille: « Faceres  si causa mea,

Gratum esset et dedissem veniam supplici.

Nunc quia laboras, ut fruaris reliquiis,

Quas sunt rosuri, simul et ipsos devores,

Noli imputare vanum beneficium mihi».

Atque ita locutus improbam leto dedit. —Fabulae Phaedri