faceremus

Discretiva

faceremus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
facerēmus	prima pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	faciō (facere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /fa.keˈreːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fa·ce·rē·mus — morphologica: fac-eremus

Loci

C. Sallustius Crispus -86…-34

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 42/41 a.C.n.)

• Deos hominesque testamur, imperator, nos arma neque contra patriam cepisse neque quo periculum aliis  faceremus , sed uti corpora nostra ab iniuria tuta forent, qui miseri, egentes violentia atque crudelitate faeneratorum plerique patria, sed omnes fama atque fortunis expertes sumus. neque quoiquam nostrum licuit more maiorum lege uti neque amisso patrimonio liberum corpus habere: tanta saevitia faeneratorum atque praetoris fuit. —De Catilinae coniuratione C. Sallusti Crispi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Sed communis exempli et fidei ergo visum, ut te salvum velimus, ut esset, quem armis vincere possimus. Ad nos venit Nicias familiaris tuus, qui sibi praemium a nobis peteret, si te clam interfecisset. Id nos negavimus velle, neve ob eam rem quicquam commodi expectaret, et simul visum est, ut te certiorem  faceremus , ne quid eiusmodi, si accidisset, nostro consilio civitates putarent factum, et quod nobis non placet pretio aut praemio aut dolis pugnare. Tu, nisi caves, iacebis. —Noctes Atticae A. Gellii