fabulare
Appearance
Discretiva
| fabulare dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| fābulāre | secunda singularis | praesens | passiva | imperativus | fābulō (fābulāre) |
| fābulāre | — |
praesens | activa | infinitivus | fābulō |
| fābulāre | secunda singularis | praesens | activa | imperativus | fābulor (fābulārī) |
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| fābulāre | casus nominativus singularis · genus neutrum | adiectivi fābulāris |
| fābulāre | casus accusativus singularis · genus neutrum | adiectivi fābulāris |
| fābulāre | casus vocativus singularis · genus neutrum | adiectivi fābulāris |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /faːbuˈlaːre/ (classice) - Syllabificatio phonetica: fā·bu·lā·re — morphologica: fabular-e
Loci
[+/-]| Franciscus Petrarca 1304-1374 |
||||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas humanistica
[+/-]
- Nec dum talia dicente illo (oh! segne cerebellum), subibat animum quid presagii esset; ita michi persuaseram illum in somnio fabulare. —Epistole extravagantes Petrarcae [1][2]