elaturos

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg elaturos dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
ēlātūrōs casus accusativus pluralis · genus masculinum participii ēlātūrus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /eːlaːˈtuːroːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: ē·lā·tū·rōs — morphologica: e-lat-ur-os

Loci[+/-]

Marcus Terentius Varro
-47…-45
Titus Livius -58/+17
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Praeterea ut est ab is ei, sic ab ea eae diceretur, quod nunc dicitur ei, et pronuntiaretur ut in ieis viris, sic eais mulieribus; et ut est in rectis casibus is, ea, in obliquis esset eius eaius. Nunc non modo in virili sicut in muliebri dicitur eius, sed etiam in neutris articulis, ut eius viri, eius mulieris, eius pabuli, cum discriminentur in rectis casibus is, ea, id. De hoc genere parcius tetigi, quod librarios haec spinosiora indiligentius elaturos putavi. —De lingua Latina Varronis [1][2]

class.

  • Bina cis montes castra Ligurum erant. Ex iis primis diebus sole orto pariter omnes compositi et instructi procedebant; tum nisi exsatiati cibo vinoque arma non capiebant, dispersi inordinati exibant, ut quibus prope certum esset hostes extra vallum non elaturos signa. —Ab urbe condita Titi Livii [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Terentius Varro - De lingua Latina. Liber octavus, XXVIII. p. 51 — elaturos
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: elaturos.
  3. 3.0 3.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XL, caput 28, 2 — elaturos