elatiori

Discretiva

elatiori dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ēlātiōrī	casus dativus singularis	ēlātior (ēlātus comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /eːlaːtiˈoːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ē·lā·ti·ō·rī — morphologica: elat-ior-i

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Haec cum Iuno affixa, ut adhaerebat elatiori plurimum Iovi, acclinatis eius auribus intimaret, de quodam purgatioris vibratiorisque luminis loco allapsa sensim Pallas corusca descendit atque ita, ut videbatur vertici Ioviali inhaerere supervolans, tandem constitit sublimiore quodam annixa suggestu. —De nuptiis Philologiae et Mercurii Martiani Capellae (fl. 450). Liber I.