effutitum

Discretiva

effutitum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
effūtītum	—	—	—	supinum­	accusativo	effūtiō (effūtīre)

Forma	Modus flexurae	originis
effūtītum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii effūtītus
effūtītum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii effūtītus
effūtītum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii effūtītus
effūtītum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii effūtītus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·tum — morphologica: ef-futit-um

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Ferme dicitur quod nunc fere; utrumque dictum a ferendo, quod id quod fertur est in motu atque adventat.

Apud Plautum:

Euax, iurgio uxorem tandem abegi a ianua.

Euax verbum nihil significat, sed effutitum naturaliter est, ut apud Ennium:

Hahae,

Ipse clipeus cecidit;

apud Ennium:

Eu, mea puella, e spe quidem id successit, tibi;

apud Pompilium:

Heu, qua me causa, Fortuna, infeste premis?

Quod ait iurgio, id est litibus: itaque quibus res erat in controversia, ea vocabatur lis: ideo in actionibus videmus dici quam rem sive litem dicere oportet. —De lingua Latina Varronis