effugiendos

Discretiva

effugiendos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
effugiendōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	gerundivi effugiendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fu.giˈen.doːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·en·dōs — morphologica: ef-fugi-end-os

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (58 a.C.n. / 696 a.u.)

• Haec mihi proficiscenti non proponebantur, sed saepe triduo summa cum gloria dicebar esse rediturus. “Quid tu igitur?” inquies. Quid? multa convenerunt, quae mentem exturbarent meam: subita defectio Pompeii, alienatio consulum, etiam praetorum, timor publicanorum, arma. Lacrimae meorum me ad mortem ire prohibuerunt; quod certe et ad honestatem et ad  effugiendos  intolerabiles dolores fuit aptissimum. Sed de hoc scripsi ad te in ea epistula, quam Phaethonti dedi. —Epistolae ad Quintum fratrem Ciceronis