effugiendam

Discretiva

effugiendam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
effugiendam	casus accusativus singularis · genus femininum	gerundivi effugiendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fu.giˈen.dam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·en·dam — morphologica: ef-fugi-end-am

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Ponit deinde quae apud Ciceronem reprehendat, quasi Enniana, quod ita scripserit in libris De Republica: “Ut Menelao Laconi quaedam fuit suaviloquens iucunditas,” et quod alio in loco dixerit: “breviloquentiam in dicendo colit.” Atque ibi homo nugator Ciceronis errores deprecatur et: “Non fuit,” inquit, “Ciceronis hoc vitium, sed temporis; necesse erat haec dici, cum illa legerentur.” Deinde adscribit Ciceronem haec ipsa interposuisse ad  effugiendam  infamiam nimis lascivae orationis et nitidae. —Noctes Atticae A. Gellii