effugiendae

Discretiva

effugiendae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
effugiendae	casus genitivus singularis · genus femininum	gerundivi effugiendus
effugiendae	casus dativus singularis · genus femininum	gerundivi effugiendus
effugiendae	casus nominativus pluralis · genus femininum	gerundivi effugiendus
effugiendae	casus vocativus pluralis · genus femininum	gerundivi effugiendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fu.giˈen.dae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·en·dae — morphologica: ef-fugi-end-ae

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Quo magis miror eos qui non putant utendum in narratione adfectibus. Qui si hoc dicunt «non diu neque ut in epilogo», mecum sentiunt:  effugiendae  sunt enim morae. Ceterum cur ego iudicem nolim dum doceo etiam movere? cur, quod in summa sum actionis petiturus, non in primo statim rerum ingressu, si fieri potest, consequar? cum praesertim etiam in probationibus faciliorem sim animum eius habiturus occupatum vel ira vel miseratione. —Institutio oratoria Quintiliani