effugiatis

Discretiva

effugiatis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effugiātis	secunda pluralis	praesens	activa	coniunctivus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fu.giˈaːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·ā·tis — morphologica: ef-fug-iatis

Loci

C. Sallustius Crispus –86…–34

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 42/41 a.C.n.)

• postquam illos videt queri de avaritia magistratuum, accusare senatum, quod in eo auxili nihil esset, miseriis suis remedium mortem exspectare, «at ego» inquit «vobis, si modo viri esse voltis, rationem ostendam, qua tanta ista mala  effugiatis ». haec ubi dixit, Allobroges in maxumam spem adducti Umbrenum orare, ut sui misereretur: nihil tam asperum neque tam difficile esse, quod non cupidissume facturi essent, dum ea res civitatem aere alieno liberaret. —De Catilinae coniuratione C. Sallusti Crispi