effugiant

Discretiva

effugiant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effugiant	tertia pluralis	praesens	activa	coniunctivus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /efˈfu.gi.ant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·ant — morphologica: ef-fug-iant

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (post 1 a.C.n.)

• disce bonas artes, moneo, Romana iuventus,

non tantum trepidos ut tueare reos;

quam populus iudexque gravis lectusque senatus,

tam dabit eloquio victa puella manus.

sed lateant vires, nec sis in fronte disertus;

 effugiant  voces verba molesta tuae.

quis, nisi mentis inops, tenerae declamat amicae?

saepe valens odii littera causa fuit. —Ars amatoria Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• figurae non illae poeticae et contra rationem loquendi auctoritate veterum receptae (nam debet esse quam purissimus sermo), sed quae varietate taedium  effugiant  et mutationibus animum levent, ne in eundem casum, similem compositionem, pares elocutionum tractus incidamus. Caret enim ceteris lenociniis expositio et, nisi commendetur hac venustate, iaceat necesse est. —Institutio oratoria Quintiliani