duplatos

Discretiva

duplatos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplātōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtoːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tōs — morphologica: duplat-os

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Si autem contingit quod non possit aliquis digitus inveniri post anteriorationem, ponenda est cifra sub tertia figura versus dextram, et anteriorandum est primum duplatum cum suo subduplo: non cessandum est a talis digiti inventione, nec a digiti inventi duplatione, nec a duplatorum anterioratione, nec a subdupli subduplo positione, donec sub prima figura inventus sit quidam digitus, qui ductus in omnes duplatos deleat totum suprapositum respectu sui vel inquantum vicinius potest. —Tractatus de arte numerandi Iohannis de Sacrobosco (ca. 1195-1256). X. — Extractio radicum in quadratis.