duplata

Discretiva

duplata dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

duplāta

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplāta	casus nominativus singularis · genus femininum	participii duplātus
duplāta	casus vocativus singularis · genus femininum	participii duplātus
duplāta	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii duplātus
duplāta	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii duplātus
duplāta	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·ta — morphologica: duplat-a

duplātā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplātā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tā — morphologica: duplat-a

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Prima igitur figura aut erit significativa aut non: si non sit significativa, cifra praemittatur et fiat alterius: si vero fuerit significativa, ergo representabit unitatem aut alium digitum: si unitatem loco eius deletae ponatur cifra propter figuras sequentes ne minus significent, et scribatur illa unitas exterius in tabula, vel resolvatur illa unitas in sexaginta minuta, et medietas illorum sexaginta abiiciatur et reliqua medietas reservetur exterius in tabula, vel scribatur figura dimidii: sciendum tum quod nullum ordinis locum obtineat aliquod, tamen significat quod medietas duplata in suum locum recipiatur in duplatione. —Tractatus de arte numerandi Iohannis de Sacrobosco (ca. 1195-1256). IV. — Mediatio.