duplarem

Discretiva

duplarem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
duplārem	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	duplō (duplāre)

Forma	Modus flexurae	originis
duplārem	casus accusativus singularis · genus masculinum	adiectivi duplāris
duplārem	casus accusativus singularis · genus femininum	adiectivi duplāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːrem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·rem — morphologica: dupl-arem

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• In hoc litterarum ordine non computatur B rotundum. Patet enim omnibus, quod non sit aliqua de gravibus; cum etiam inter eas nusquam ponatur: sed nec aliqua de acutis, cum nulli gravium per duplarem coniungatur proportionem. Est autem inventum, non ad proprietatem finalium determinandam, sed ad servandam in plerisque cantibus euphoniam, quam apud eos minueret vel auferret tritonus, qui apud B quadratum terminatur. —De cantu Bernardi Claraevallensis (1090-1153). Praefatio, 4.