divisuris

Discretiva

divisuris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīvīsūrīs	casus dativus pluralis	participii dīvīsūrus
dīvīsūrīs	casus ablativus pluralis	participii dīvīsūrus
dīvīsūrīs	casus dativus pluralis	substantivi dīvīsūra
dīvīsūrīs	casus ablativus pluralis	substantivi dīvīsūra

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːwiːˈsuːriːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·vī·sū·rīs — morphologica: dīvīs-ur-is

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Prima duo sunt, candidum ac nigrum. hoc radicibus tantum intellegi tradunt plerique, alii et folia nigri platano similia, sed minora nigrioraque et pluribus divisuris scissa, albi betae incipientis, haec quoque nigriora et canalium dorso rubescentia, utraque caule palmi, ferulaceo, bulborum tunicis convoluto, radice fimbriata ceparum modo. —Naturalis historia Plinii