divertere

Discretiva

divertere dictio est in variis linguis:

• Batave: divertere
• Danice: divertere

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīvertere	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	dīvertō (dīvertere)
dīvertere	—	praesens	activa	infinitivus	dīvertō

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈwer.te.re/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ver·te·re — morphologica: di-vert-ere

Loci

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Proverbii speciem habet quod refert Plinius lib. XVIII capite XIX: Arator nisi incurvus praevaricatur. Praecipit ut arator arvum primum rectis sulcis proscindat, mox et obliquis subigat: id fieri vix potest, nisi toto corpore incumbat labori, unde et Virgilio dictus est curvus arator. Caeterum praevaricari est a recto sulco  divertere . Unde et in causis praevaricari dicuntur qui causam diversam adjuvant. —Adagiorum chiliades Erasmi

Vide etiam:  → divertere (Vicicitatio)