diruemus

Discretiva

diruemus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruēmus	prima pluralis	futurum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈeːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·ē·mus — morphologica: di-ru-emus

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Per hanc enim viam rei gestae narrationis liberius et compendiosius pedetentim ad illa accedemus, et ea ipsa maxime in quibus adversarii plus confidunt, inutilia et futilia esse ostendemus, et ariete rationis diruemus, aut quasi quid habent vigoris et iurium magis ex nostra parte quam ex parte adversariorum stare prohabimus. —Relatio pro monasterio Rotensi Ulgerii Andegavensis (1127-1148). VI.