diruebant

Discretiva

diruebant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruēbant	tertia pluralis	imperfectum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈeːbant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·ē·bant — morphologica: di-ru-ebant

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI.

• Sed et ipsa castra, ipsis intra reclusis, exercitu vallantes oppugnabant, machinamentisque, quibus doctissimi artifices erant, ad id officii agendum necessariis aptatis, muros et turres crebris ictibus impingendo, funditus diruebant: ruptisque muris, aditis patentibus, irrumpentes, omnia sibi diripiebant. —De rebus gestis Rogerii Calabriae et Siciliae Comitis et Roberti Guiscardi Ducis fratris eius Gaufredi Malaterrae (fl. 1097). Liber primus, X.