demonymum
Notatio
[+/-]Ab Graeca Antiqua δημώνυμον (dēmōnymon), ab δῆμος “populus” + ὄνυμα “nomen”.
Nomen substantivum
[+/-]dēmōny̆m|um, -ī neut.
- (ling.) Nomen personae ex loco certo, i.e. urbs, regio, natio, ethnicitas, etc.
Declinatio
[+/-]| n. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | dēmōny̆mum | dēmōny̆ma | I |
| gen. | dēmōny̆mī | dēmōny̆mōrum | II |
| dat. | dēmōny̆mō | dēmōny̆mīs | III |
| acc. | dēmōny̆mum | dēmōny̆ma | IV |
| abl. | dēmōny̆mō | dēmōny̆mīs | VI |
| voc. | dēmōny̆mum | dēmōny̆ma | V |
Dictiones derivatae
[+/-]Translationes
[+/-]| nomina | dilatare ▼ |
|---|
| nomina | collabi ▲ |
|---|
|