currebamus

Discretiva

currebamus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
currēbāmus	prima pluralis	imperfectum	activa	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kur.reːˈbaːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·rē·bā·mus — morphologica: curr-ebamus

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Et nos qui ferventibus animis adolescentie pulverem et iuvente montana transivimus, iam plano et solido redditi, temperemus ardorem, frenemus impetum et ad finem sic tranquilli et placidi et intrepidi veniamus, ut qui nos sero viderit, vix illos putet qui sub meridiem currebamus. —Epistole familiares Petrarcae