curratur

Discretiva

curratur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
currātur	tertia singularis	praesens	passiva	coniunctivus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kurˈraːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·rā·tur — morphologica: curr-atur

Usus

Latinitas antiqua

antiq.

• An vero non iusta causa est, quor curratur celeriter

ubi bibas, edas de alieno quantum velis usque ad fatim,

quod tu invitus numquam reddas domino, de quoio ederis? —Poenulus Plauti (ca. -254/-184)

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Nam videtur, cum tale incertum evenit, plausu potius debere discerni quo pede curratur: ut si pyrrhichio velis currere, unum tibi tempus levandum, unum ponendum sit; si proceleumatico, duo et duo: ita et pes apparebit, et nullus pedum erit a rhythmi continuatione seclusus. —De musica Augustini