culmos

Discretiva

culmos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

culmōs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
culmōs	casus accusativus pluralis	substantivi culmus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkul.moːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cul·mōs — morphologica: culm-os

Hispanice

culmos

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
culmos	forma pluralis	substantivi culmo

Appellatio pronuntiatusque

API: [ˈkul.mos]

Syllabificatio phonetica: cul·mos — morphologica: culm-os

Loci

Publius Vergilius Maro -70…-19

P. Ovidius Naso -42…+18

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

• mox et frumentis labor additus, ut mala culmos

esset robigo, segnisque horreret in arvis

carduus: intereunt segetes, subit aspera silva

lappaeque tribolique, interque nitentia culta

infelix lolium et steriles dominantur avenae. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis

class.  (versio II, 17/18 p.C.n.)

• vis tua non levis est: quae tu frumenta notasti,

maestus in amissis illa colonus habet;

nec venti tantum Cereri nocuere nec imbres,

nec sic marmoreo pallet adusta gelu,

quantum si culmos Titan incalfacit udos:

tum locus est irae, diva timenda, tuae.

parce, precor, scabrasque manus a messibus aufer,

neve noce cultis; posse nocere sat est. —Fasti Ovidii Nasonis

saec. I.

• Modicus fasciculorum numerus resolutus in extrema parte areae collocetur, quem per longissimum eius mediumque spatium tres vel quattuor homines promoveant pedibus, et baculis furcillisve contundant; deinde cum ad lateram partem areae pervenerint, in acervum culmos regerant. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae