contrahit

Discretiva

contrahit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contrahit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	contrahō (contrahere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkon.tra.hit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·tra·hit — morphologica: con-trah-it

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Cornelius Celsus fl.30

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Namque et incitat languentis, et languefacit excitatos, et tum remittit animos tum contrahit, civitatumque hoc multarum in Graecia interfuit, antiquom vocum conservari modum; quarum mores lapsi ad mollitias pariter sunt inmutati cum cantibus, aut hac dulcedine corruptelaque depravati ut quidam putant, aut cum severitas morum ob alia vitia cecidisset, tum fuit in auribus animisque mutatis etiam huic mutationi locus. —De legibus Ciceronis

class.

• Dissimile est id genus, quod umorem in caput contrahit. In hoc tonderi ad cutem necessarium est; deinde inponere sinapi sic ut exulceret; si id parum profuit, scalpello utendum est. —De Medicina Celsi

Latinitas postclassica

saec. II.

• Atqui contende, si vis, furorem tuum cum Thalli furore: invenies non permultum interesse, nisi quod Thallus sibi, tu etiam aliis furis. Ceterum Thallus oculos torquet, tu veritatem; Thallus manus contrahit, tu patronos; Thallus pavimentis inliditur, tu tribunalibus. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei