contempsit

Discretiva

contempsit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contempsit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	contemnō (contemnere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /konˈtemp.sit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·temp·sit — morphologica: con-temps-it

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Cogita posse et latronem et hostem admovere iugulo tuo gladium: Ut potestas maior absit, nemo non servus habet in te vitae necisque arbitrium. Ita dico: quisquis vitam suam  contempsit , tuae dominus est. Recognosce exempla eorum, qui domesticis insidiis perierunt, aut aperta vi aut dolo; intelleges non pauciores servorum ira cecidisse quam regum. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

Vide etiam:  → contempsit (Vicicitatio)