confert

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg confert dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
cōnfert tertia singularis praesens activa indicativus cōnferō (cōnferre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈkoːnfert/(classice)
Syllabificatio phonetica: cōn·fert — morphologica: con-fer-t

Loci[+/-]

Aulus Cornelius Celsus 30 C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Ad quod medicinae genus neque semper similitudo aliquid confert, et si quando confert, tamen id ipsum rationale est, inter similia genera et morborum et remediorum cogitare, quo potissimum medicamento sit utendum. —De Medicina Celsi [1][2]

saec. I.

  • sunt qui pulvere quoque uvas ali iudicent pubescentesque pulverent et vitium arborumque radicibus adspergant. quod certum est, Narbonensi provinciae et vindemias c<i>rcius sic coqui<t>, plusque pulvis ibi quam sol confert. —Naturalis historia Plinii [3][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber primus, prooemium. p. [51] — confert
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: confert.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVII, 5. p. [49] — confert