conetur

Discretiva

conetur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnētur	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈneːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nē·tur — morphologica: con-etur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Marcus Terentius Varro -116…-27

C. Plinius Secundus 23–79

Ulco Cats Bussemaker 1810-1865

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Dicaearchum vero cum Aristoxeno aequali et condiscipulo suo, doctos sane homines, omittamus, quorum alter ne condoluisse quidem umquam videtur, qui animum se habere non sentiat, alter ita delectatur suis cantibus, ut eos etiam ad haec transferre  conetur . Harmoniam autem ex intervallis sonorum nosse possumus, quorum varia compositio etiam harmonias efficit plures, membrorum vero situs et figura corporis vacans animo quam possit harmoniam efficere non video. —Tusculanae disputationes Ciceronis

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Minime malefica, quod nullius opus vellicans facit deterius, neque ignava, ut non, qui eius  conetur  disturbare, resistat; neque tamen nescia suae imbecillitatis. Quae cum causa Musarum esse dicuntur volucres, quod et, si quando displicatae sunt, cymbalis et plausibus numero redducunt in locum unum; et ut his dis Helicona atque Olympon adtribuerunt homines, sic his floridos et incultos natura adtribuit montes. —De agricultura Varronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• cum caniculis atrox dimicatio. inguina et calces omnemque candorem corporum appetunt. salus una in adversas eundi ultroque terrendi, pavet enim hominem aeque ac terret, et ita sors aequa in gurgite. ut ad summa aquae ventum est, ibi periculum anceps adempta ratione contra eundi, dum  conetur  emergere, et salus omnis in sociis. funem illi religatum ab umeris eius trahunt; hunc dimicans, ut sit periculi signum, laeva quatit, dextera adprehenso stilo in pugna est. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XIX.

• Non animadvertunt autem se quoque hoc facere illi qui ideas esse dicunt; separant enim res naturales, quae minus separabiles sunt quam mathematicae. Hoc autem manifestum fieri potest, si quis utrorumque definitiones afferre  conetur : id est, tam rerum ipsarum, quam accidentium. Impar enim erit et par, et rectum et inflexum; praeterea numerus, et linea, et figura, sine motu erunt: caro autem, et os, et homo, non item: sed haec ut nasus simus, non ut infiexum dicuntur. —Aristotelis Physica Bussemakeri

Vide etiam:  → conetur (Vicicitatio)