coneris

Discretiva

coneris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnēris	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈneːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nē·ris — morphologica: con-eris

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

Macrobius fl.c.420

Raimundus Lullus 1232–1316

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Verborum etiam moderatione detrahi solet si qua est rei invidia: si asperum dicas nimium severum, iniustum persuasione labi, pertinacem ultra modum tenacem esse propositi: plerumque velut ipsos  coneris  ratione vincere, quod est mollissimum. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. V.

• Et Avienus: «dicas mihi», inquit, «volo, doctorum optime, si concedimus, sicuti necesse est, oratorem fuisse Vergilium, si quis nunc velit orandi artem consequi, utrum magis ex Vergilio an ex Cicerone proficiat?»

«Video quid agas», inquit Eusebius, «quid intendas, quo me trahere  coneris , eo scilicet quo minime volo, ad comparationem Maronis et Tullii. Verecunde enim interrogasti uter eorum praestantior, quando quidem necessario is plurimum collaturus sit qui ipse plurimum praestat.» —Saturnalia Macrobii

Latinitas mediaevalis

saec. XIII. (1290 p.C.n.)

• Sed quoniam ita est quod amare meum durat in bonitate, magnitudine et aeternitate, ego amare meum habeo in principiare, nec cessare possum amare; cessarem utique amare, si meum amare non duraret in principiare. Quare, cum aliquid amo, illud quidem amo ea natura quam tibi dixi; et tu, amice mi,  coneris  amare, ut amare tuum in principiare possit durare. —Ars amativa boni Raimundi Lulli

Vide etiam:  → coneris (Vicicitatio)