coner

Discretiva

coner dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōner	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkoːner/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·ner — morphologica: con-er

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Si vero scrutari vetera et ex iis ea, quae scriptores Graeciae prodiderunt, eruere  coner , ipsi illi maiorum gentium di qui habentur hinc profecti in caelum reperientur. Quaere quorum demonstrentur sepulcra in Graecia, reminiscere, quoniam es initiatus, quae tradantur mysteriis, turn denique quam hoc late pateat intelliges. —Tusculanae disputationes Ciceronis

Vide etiam:  → coner (Vicicitatio)