conemur

Discretiva

conemur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnēmur	prima pluralis	praesens	activa	coniunctivus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈneːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nē·mur — morphologica: con-emur

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

Ulco Cats Bussemaker 1810-1865

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• An ille dolebit qui audiet me, qui in hoc dicam, non dolentem? Irascetur, si nihil ipse qui in iram concitat ei quod exigit simile patietur? Siccis agentis oculis lacrimas dabit? Fieri non potest: nec incendit nisi ignis nec madescimus nisi umore «nec res ulla dat alteri colorem quem non ipsa habet». Primum est igitur ut apud nos valeant ea quae valere apud iudicem volumus, adficiamurque antequam adficere  conemur . —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas nova

saec. XIX.

• His definitis, considerandum est, quaenam et quot numero sint causae. Quum enim cognoscendi gratia instituta sit haec tractatio, nec prius unumquodque nosse arbitremur, quam sumpserimus causam propter quam est (hoc autem est sumere primam causam): profecto nobis quoque hoc faciendum est et in ortu et interitu, et in omni naturali mutatione: ut, cognitis horum principiis,  conemur  ad ea referre singula quaesita. —Aristotelis Physica Bussemakeri

Vide etiam:  → conemur (Vicicitatio)