conemini

Discretiva

conemini dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnēminī	secunda pluralis	praesens	activa	coniunctivus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈneːmi.niː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nē·mi·nī — morphologica: con-emini

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (70 a.C.n. / 684 a.u.)

• Tantane vobis inopia videor esse amicorum ut mihi non ex his quos mecum adduxerim, sed de populo, subscriptor addatur? vobis autem tanta inopia reorum est ut mihi causam praeripere  conemini , potius quam aliquos ad columnam Maeniam vestri ordinis reos reperiatis? “Custodem,” inquit, “Tullio me apponite.” Quid? mihi quam multis custodibus opus erit, si te semel ad meas capsas admisero? qui non solum ne quid enunties, sed etiam ne quid auferas, custodiendus sis. —Divinatio in Caecilium Ciceronis

Vide etiam:  → conemini (Vicicitatio)