conarer

Discretiva

conarer dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnārer	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈnaːrer/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nā·rer — morphologica: con-arer

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Thomas Morus ca. 1478-1535

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Fannius: Istuc quidem, Laeli, ita necesse est. Sed quoniam amicitiae mentionem fecisti et sumus otiosi, pergratum mihi feceris, spero item Scaevolae, si quem ad modum soles de ceteris rebus, cum ex te quaeruntur, sic de amicitia disputaris quid sentias, qualem existimes, quae praecepta des.

Scaevola: Mihi vero erit gratum; atque id ipsum cum tecum agere  conarer , Fannius antevertit. Quam ob rem utrique nostrum gratum admodum feceris. —Laelius de amicitia Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (1516/1517 p.C.n.)

• Sed bene haud dubie praevidit Plato, nisi reges philosophentur ipsi, nunquam futurum, ut perversis opinionibus a pueris imbuti, atque infecti penitus philosophantium comprobent consilia; quod ipse quoque experiebatur apud Dionysium. An non me putas, si apud aliquem regum decreta sana proponerem, & perniciosa malorum semina,  conarer  illi evellere, protinus aut eijciendum aut habendum ludibrio! —De optimo statu reipublicae deque nova insula Utopia Thomae Mori

Vide etiam:  → conarer (Vicicitatio)