conabantur

Discretiva

conabantur dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnābantur	tertia pluralis	imperfectum	activa	indicativus	cōnor (cōnārī)

API: /koːnaːˈban.tur/

Syllabificatio phonetica: cō·nā·ban·tur — morphologica: con-abantur

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. I.

Ira igitur in rabiem versa eminentia saxa complexi, ut ad hostem pervenirent, alius alium levantes  conabantur  ascendere: ea ipsa multorum simul manibus convolsa in eos, qui commoverant, reccidebant. Nec stare ergo poterant nec niti, ne testudine quidem protegi, cum tantae molis onera propellerent barbari. Regem non dolor modo sed etiam pudor temere in illas angustias coniecti exercitus angebat. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi ^[1]

saec. XVIII. (1714 p.C.n.)

Neque tamen usque ad Movilarum aevum minus quadraginta millibus in campum a principibus nostris educta fuisse Moldaviae chronici testantur, at post illa tempora tum intestinis dissidiis, tum Turcarum fraudibus, qui rebellione principum occasionem nacti omni splendore moldavicum diadema privare  conabantur , eousque cecidit Moldavorum potentia, ut nunc vix sex vel octo millia militum hosti opponere queant. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir ^[2]

Vide etiam: → conabantur (Vicicitatio)

↑ Quintus Curtius Rufus - Historiae Alexandri Magni. (Universitas Turicensis), Liber V. Capitulum III, [20] — murium
↑ Demetrius Cantemir – Descriptio Moldaviae. (Universitas Turicensis): Secunda pars – Politica. Caput VII – De exercitu Moldaviae — conabantur