conabamur

Discretiva

conabamur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cōnābāmur	prima pluralis	imperfectum	activa	indicativus	cōnor (cōnārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːnaːˈbaːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nā·bā·mur — morphologica: con-abamur

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Cum librum veteris scriptoris legebamus,  conabamur  postea memoriae vegetandae gratia indipisci animo ac recensere, quae in eo libro scripta essent in utrasque existimationes laudis aut culpae adnotamentis digna, eratque hoc sane quam utile exercitium ad conciliandas nobis, ubi venisset usus, verborum sententiarumque elegantium recordationes. Velut haec verba ex Q. Claudii primo annali, quae meminisse potui, notavi, quem librum legimus biduo proximo superiore. —Noctes Atticae A. Gellii

Vide etiam:  → conabamur (Vicicitatio)