Jump to content

complexio

E Victionario

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /comˈplek.si.oː/(classice)
Syllabificatio phonetica: com·plex·i·ō morphologica: com-plex-io

Notatio

[+/-]
Latine: complector (complectī)

Nomen substantivum

[+/-]

complexi|ō, -ōnis fem. [1][2][3][4]

  1. Actus complectendi.
  2. Coniectio principalium idearum alicuius textus vel argumenti vel narrationis, ad facilius animo comprehendendum.
  3. Dilemma, quod utrimque subiectum premit ut agat.
  4. (Philosophia) Conclusio syllogismi.

Declinatio

[+/-]
f. sing. plur.
nom. complexiō complexiōnēs I
gen. complexiōnis complexiōnum II
dat. complexiōnī complexiōnibus III
acc. complexiōnem complexiōnēs IV
abl. complexiōne complexiōnibus VI
voc. complexiō complexiōnēs V

Dictiones collatae

[+/-]

Translationes

[+/-]

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. I, p. 733 “CǑMPLĚXĬO, ōnis, f. 3. (complector)”
  2. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — complexio, ōnis, f. (complector) (tom. 1, p. 1354)
  3. Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum)complexio
  4. Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)complexio