cinerum

Discretiva

cinerum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cinerum	casus genitivus pluralis	substantivi cinis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkinerum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ci·ne·rum — morphologica: ciner-um

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Marcus Valerius Martialis 40-103

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Tertia est ex compositis, ut si quis corpus suum in culto loco poni iubeat, circaque monumentum multum agri ab heredibus in tutelam cinerum, ut solent, leget, sit litis occasio cultum locum dixerit an incultum. —Institutio oratoria Quintiliani

saec. I.

• Hoc nemus aeterno cinerum sacravit honori

Faenius et culti iugera pulchra soli.

Hoc tegitur cito rapta suis Antulla sepulchro,

Hoc erit Antullae mixtus uterque parens.

Si cupit hunc aliquis, moneo, ne speret agellum:

Perpetuo dominis serviet iste suis. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.

• inde habuit: tanto maior famae sitis est quam

virtutis. quis enim virtutem amplectitur ipsam,

praemia si tollas? patriam tamen obruit olim

gloria paucorum et laudis titulique cupido

haesuri saxis cinerum custodibus, ad quae

discutienda valent sterilis mala robora fici,

quandoquidem data sunt ipsis quoque fata sepulcris. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

Latinitas nova

saec. XVI.

• Et de terra iuxta rationem qua distinguitur ab aliis elementis iuxta praedictam doctrinam nihil habes amplius quod magice consideres; omnis enim virtus pulverum, cinerum ad efficaciam spiritus, humidi, lucis et ignis inexistentis refertur. —De principiis rerum elementis et causis Iordani Bruni