cenem

Discretiva

cenem dictio est in variis linguis:

• Corduene: cenem
• Croate: cenem
• Semai: cenem

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cēnem	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	cēnō (cēnāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkeːnem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cē·nem — morphologica: cen-em

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Hunc, quem mensa tibi, quem cena paravit amicum,

Esse putas fidae pectus amicitiae?

Aprum amat et mullos et sumen et ostrea, non te.

Tam bene si  cenem , noster amicus erit. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → cenem (Vicicitatio)